Üzerinden çok zaman geçti ama yine de tereddüt ettim yazıp yazmamakta...
Bir cesaret yazıyorum, yaşadığım onca şeyden sonra
Onca şey derken, ''BÜYÜMEK'' denilen o meseleyi kavradım mesela....
Şarkılar daha az ağlatır oldu beni...
Filmler daha uzak...
Daha korkar oldum, çevremdekilere çok cesur görünmeye çalışarak..
Daha kapalı oldum, daha açık oldugum sanılarak...
Vee daha kırılgan oldum, daha güçlüyüm diyerek ya da kendimi avutarak, teselli ederek....
Bazen saf rolü de oynadım, anlamamazlığa vurarak:)
Zaman geçti..... Ben ailemden uzak.
Düşündüm de? İyi ki de uzak...
Ögrendim birçok şeyi, tek başıma yaşayarak.
Yaptıklarım, yapmak istediklerim,özlediklerim, pişman olduklarım, olmadıklarım,kalbimi kıranlar....... Sonra kalbini kırdıklarım, kırdıktan sonra onardıklarım ve onaramadıklarım... Bütün bunları yaşadım ve büyüdük netice de....
Bir de, değişmeyenler var bende...
İçimdeki yeri hiç değişmeyenler.
Her zaman kaybetmekten korktuklarım..
Kaybettiklerim. Sonra tekrar tekrar bulduklarım.
Başımı yastıga koyduğumda gözyaşlarımın tek tek intihar etmeleri..
Bitmek bilmeyen ama sonu nu da bilmediğim telefon görüşmeleri...
Sabah ezanlarından korkmam.. Sıçrayarak uyanmam...
Bunlar hiç değişmedi...
....DUYGUsal...
