Taş gibi bi kalbim vardı nice ihtilale göğüs geren, nice savaşlara boyun egen, sallanan ama yıkılmayan bir kalp.
Yıkılmaz diyordum boyun bükmez bu hayata ama görememişim senin acımazlıgını.. Ne kadar da zayıfmış oysa,her gelen ismini kazımış zawallı yüregime. Şekilden şekile girmişim kendimden habersiz.. Benimdi diyordum öyle sanıyordum meger bana ait hiçbirşey kalmamış,yanlzca kırıklarla dolu bir kalp kalmış bana.. Şimdi çatlamış duvarlarıma sıva yapıyorum... Başka biri geldiginde yıkacak birşey bulsun diye.......
.....DUYGUsal....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder